Ana içeriğe atla

Mutlak Sıfır

Takvim yapraklarının yıl hanesinde yeni bir rakam yazmasına çok az kaldı. Her yıl olduğu gibi uzunca bir süre birçok insan yıl hanesine yanlışlıkla 2014 yazmaya devam edecek. Kolay değil insanın 365 gün boyunca tekrar ettiği bir alışkanlıktan vazgeçmesi...

Günler ve haftalar öncesinden “vahşi kapitalizm” bilindik – bilinmedik tüm yöntemleriyle saldırıyor! Televizyonlar, gazete ve dergiler almanak yayınlarına uzun zamandır devam ediyorlar. En azından birkaç hafta daha da bunları görecek ve duyacağız.

Bazı “duyarlı” Müslümanlar da insanları uyarmaya devam ediyorlar. Onlar kutlama yapanlardan çok daha önce hazırlanmaya başladılar. Mesela bir iki aydır bir kırtasiyenin camında “Siz hiç Kurban Bayramını kutlayan hıristiyan gördünüz mü? Ben hıristiyan bayramı kutlayan Müslüman gördüm!” yazıyor. Haklılık payları var. Ancakbu kadar kolay insanları"kafir" ya da günahkar ilan edebilir miyiz?

Cami kürsülerinden ve minberlerden “çarpılırsınız” uyarıları yükseliyor. Kubbelerin altında “hoş sedalar” kandiller gibi havada asılı kalıyor! Eş, dost, akraba aman dikkat mesaj ve videoları paylaşıyor... Diğer gurubun attığı kutlama mesajlarınıysa eposta kutumdan ve telefonumdan silmekten yoruldum...

Bir sene de alıştığımızda, yazmayı günler ve hatta haftalar sonra ancak bırakabildiğimiz probleme sahip canlılar olarak ne kadar net doğrularımız ve yanlışlarımız var. Oysa sıfır(0) bile “mutlak” anlamda sıfıra değil, –273.15 °  ye tekabül ediyor.

Bize göre doğru olmayanlar başkalarına göre doğru olabiliyor. Bize göre sıfır başkasına göre sıfır olmayabiliyor!

O halde herkese “hayırlı” seneler!..

Sana da dostum! Sana da...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nebula Bilişim 20 yaşında!

Bir misyon bir okul 20 yaşına ulaştı. Nebula Bilişim bugün itibariyle 20. Yılında… Bir masanın etrafında toplanmış dört kişi kafa kafaya ne yapacağımızı konuştuğumuz günleri dün gibi hatırlıyorum. Marka adı, logo-fatura-irsaliye-kartvizit tasarımları, muhasebe işlemleri, ofisin bulunması-dekorasyonu, kuruluş için gerekli resmi hazırlıklar. Neredeyse tüm işlemleri kendimiz yaptık. Elbette bazı arkadaşlarımızın desteklerini de hiç bir zaman unutmayacağız. Nebula’nın ilk kurulduğu günlerde maliyetlerimiz artmasın diye evimdeki masa üstü bilgisayar ve ekranlarımı ofise taşıyışım ve aylarca onları kullandığımız hala hatırımda. Mesela faks cihazına bütçe ayırmamak için yaptıklarımız bugünkü nesle çok komik gelirdi. Muhasebe yazılımı olarak kullandığımız çözümü adam etmek için az çaba sarf etmedik. Mutfak gereçlerimizi temiz tutmak için yaptıklarımızı kime anlatsam inanmaz! Aşağıdaki fotoğraflar çalışma ortamımızın ilk fotoğrafları olabilir. Yok merak etmeyin, bunları o eski günler ede...

Yardım Faaliyetleri ve Organizasyonu Hakkında

17 Ağustos 1999 depreminde sahada bizzat bulunmuştum. Yardım malzemesi yüklü kamyonlarla saha gitmiş. Elimizden gelen çabayı sergilemiştik. O gün kendi başına yapılan organizasyonların eğer çok boyutlu ve iyi planlanmamışsa başarıya ulaşmayacağını anlamıştım. Bugün geldimiz noktada 99 ile kıyaslanamayacak kadar çok yol kat etmiş durumdayız. Afet sonrası hazılıklar ve koordinasyon geçmiş ile kıyaslanamayacak kadar ileri seviyede. Yeterli mi? Değil! Daha iyi mümkün mü? Her zaman! Ancak bir konunun çok net altını çizmemiz gerekiyor. Sivil toplum kuruluşları ve yardım dernekleri bu tarz felaket anlarının vazgeçilmez kuruluşlarıdır. Onlar olmasa şu an şikayet edecek bir şeyimiz dahi olamazdı. Birkaç yıl önce (2011) bazı yardım kuruluşlarının (Deniz Feneri, Lösev ve Mehmetçik Vakfı) kurban bağışı organizasyonundaki usülsüzlükler ortaya çıkmıştı. Bu kuruluşların simsarlar ve aracılar tarafından kandırıldığı ve aslında ilgili vecibelerin ya hiç ya da eksik yerine getirildiği ortaya çıkmıştı. A...

Yobaz (Yalan İki)

Evden çıktım ve her zamanki gibi, çocukluğumda öğretildiğim şeyi tekrarladım; önce sağıma sonra soluma baktım. Bu kez her zamankinden uzun… Evin basamaklarında durduğumda sağ tarafta, kendimi bildim bileli orada olan ve görüşümü engelleyip, her daim beni rahatsız eden duvarın yerinde olmadığını fark ettim. “Görüşüme duvar örmüştü eski sahipleri ama keşke onlar geri gelse de duvarlarını ben örsem” dedim. Önceki sene sol yanımızdaki çökmek üzere olan evin girişini çevirdikleri demir bariyerleri de kaldırmışlardı. O bariyerler benimle birlikte sanki tüm semti çevreliyorlardı. Sokak kapısından her çıkışımda, tam da açık havaya çıkarken, başıma geçirilmiş ve görüşümü kısıtlayan at gözlükleri gibi görürdüm o engelleri. Sanki önce sağıma ve sonra soluma bakıp ilk anda sokağımı göremediğimde kendimi hazır hissetmezdim çıkıp dolaşmaya. Bugün bu nedenle biraz daha uzun bir süre, önce sağımda olmadığına şükrettiğim duvarı aşarak baktım ve selam verdim o tarafa doğru. Sokak uzunca bir zamandır old...