Bazı sayılar hesaplanmaz; yaşanır. 42, bir kuşağın zihninde evrenin sorusu unutulmuş cevabı olarak dolaşır. 140 ise başka bir çağın sessiz parolasıdır. Evrenin sırrı 42 olabiliyorsa modern hayatın sırrı neden 140 olmasın? Biri bir şakaya, diğeri ise farkına varmadan içine yerleştiğimiz yeni bir düşünme biçimine açılan kapıdır. Başlangıçta her şey sıradandı. Bir kısa mesajın taşıyabileceği kadar kelime, bir ekranın gösterebileceği kadar cümle... Sonra görünmez sınırlar inşa edildi. Bu sınırları yalnızca mühendisler çizmedi; insanı anlamaya çalışan disiplinlerin ortak aklı, algoritmaların içine usulca yerleşti. Teknoloji yalnızca makineyi değil, insanı da tasarlamaya başladı. Sınırlar zamanla ortadan kalktı. Ama insan, en çok alıştığı duvarların mahkûmudur. İnsan beyni uzun yolları sever. Bir düşünceden diğerine yürümeyi, anılar arasında dolaşmayı, birbirini hiç tanımayan iki kavramı aynı masaya oturtmayı... Hafıza böyle örülür. Öğrenme böyle derinleşir. Nöronlar birbirlerine görünmez kö...
Etrafımdaki duvar beni içeriye değil, diğerlerini dışarıya hapsediyor!