Ana içeriğe atla

Gerçek ve cesaret

Her yeni gelenin eninde sonunda "Son giden" olduğu gerçeği ortadayken, bir sonraki gelenin "İlk kalan" olacağını ummak cesarettir.
Etiketler:

Yorumlar

  1. Başak BAŞOL6 Ağustos 2009 18:32

    Erkancığım,

    Ellerine ve yüreğine sağlık...Seninde söylediğin gibi az ve öz olmuş...

    Sevgiyle Kal,

    YanıtlaSil
  2. öykü6 Ağustos 2009 20:42

    Ne denebılır kı bu soz ustune
    bı cumlede cok seyı anlatmıs.

    YanıtlaSil
  3. Aksigibi7 Ağustos 2009 11:49

    Erkancım eline sağlık
    İnsanı hayata bağlayan şey de Umut/ummak/umabilmek değil mi? zaten. Her gelenin ilk kalan olduğunu umut etmeden kimin geldiğinin ne önemi olur ki? Ne zaman ki gelenin ilk kalan olduğunu umut etmeyi bırakırız işte o zaman koparız hayattan. Her gelenin ne zaman gideğinin hesabını yapar hayatla bağlarımızı koparır, akarsuda bir dal parçası gibi sürüklenir gideriz. Tekrar cesaret edip umana kadar..

    Sevgiler,

    YanıtlaSil
  4. Sevgi Küçük7 Ağustos 2009 23:24

    Çok beğendim gerçekten...O kadar etkiledi ki beni, ne diyeceğimi duygularımı nasıl anlatacağımı bilemiyorum.
    Çok güzel çok

    YanıtlaSil
  5. Erkan Şen9 Ağustos 2009 16:28

    Herkese teşekkürler değerli yorumları için...

    YanıtlaSil
  6. Sensiz Olmuyor27 Ağustos 2009 12:16

    iktisat derslerinde bu sisteme ilk giren ilk çıkar sistemi diyorduk. malesef görülen odur ki hayat ta aynen iktisat dersleri gibi olmuş...

    YanıtlaSil
  7. Ateş Böceği15 Şubat 2010 13:40

    benn bunu nasıl kaçırmışım...Üzüldüm şimdi Geç kalmışım bunu okumakta.. ve ayrıca çok beğendimm ..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Fikriniz varsa buradan buyurun...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nebula Bilişim 20 yaşında!

Bir misyon bir okul 20 yaşına ulaştı. Nebula Bilişim bugün itibariyle 20. Yılında… Bir masanın etrafında toplanmış dört kişi kafa kafaya ne yapacağımızı konuştuğumuz günleri dün gibi hatırlıyorum. Marka adı, logo-fatura-irsaliye-kartvizit tasarımları, muhasebe işlemleri, ofisin bulunması-dekorasyonu, kuruluş için gerekli resmi hazırlıklar. Neredeyse tüm işlemleri kendimiz yaptık. Elbette bazı arkadaşlarımızın desteklerini de hiç bir zaman unutmayacağız. Nebula’nın ilk kurulduğu günlerde maliyetlerimiz artmasın diye evimdeki masa üstü bilgisayar ve ekranlarımı ofise taşıyışım ve aylarca onları kullandığımız hala hatırımda. Mesela faks cihazına bütçe ayırmamak için yaptıklarımız bugünkü nesle çok komik gelirdi. Muhasebe yazılımı olarak kullandığımız çözümü adam etmek için az çaba sarf etmedik. Mutfak gereçlerimizi temiz tutmak için yaptıklarımızı kime anlatsam inanmaz! Aşağıdaki fotoğraflar çalışma ortamımızın ilk fotoğrafları olabilir. Yok merak etmeyin, bunları o eski günler ede...
1 yorum
Yazının devamı »

Yardım Faaliyetleri ve Organizasyonu Hakkında

17 Ağustos 1999 depreminde sahada bizzat bulunmuştum. Yardım malzemesi yüklü kamyonlarla saha gitmiş. Elimizden gelen çabayı sergilemiştik. O gün kendi başına yapılan organizasyonların eğer çok boyutlu ve iyi planlanmamışsa başarıya ulaşmayacağını anlamıştım. Bugün geldimiz noktada 99 ile kıyaslanamayacak kadar çok yol kat etmiş durumdayız. Afet sonrası hazılıklar ve koordinasyon geçmiş ile kıyaslanamayacak kadar ileri seviyede. Yeterli mi? Değil! Daha iyi mümkün mü? Her zaman! Ancak bir konunun çok net altını çizmemiz gerekiyor. Sivil toplum kuruluşları ve yardım dernekleri bu tarz felaket anlarının vazgeçilmez kuruluşlarıdır. Onlar olmasa şu an şikayet edecek bir şeyimiz dahi olamazdı. Birkaç yıl önce (2011) bazı yardım kuruluşlarının (Deniz Feneri, Lösev ve Mehmetçik Vakfı) kurban bağışı organizasyonundaki usülsüzlükler ortaya çıkmıştı. Bu kuruluşların simsarlar ve aracılar tarafından kandırıldığı ve aslında ilgili vecibelerin ya hiç ya da eksik yerine getirildiği ortaya çıkmıştı. A...
Yorum Gönder
Yazının devamı »

Yobaz (Yalan İki)

Evden çıktım ve her zamanki gibi, çocukluğumda öğretildiğim şeyi tekrarladım; önce sağıma sonra soluma baktım. Bu kez her zamankinden uzun… Evin basamaklarında durduğumda sağ tarafta, kendimi bildim bileli orada olan ve görüşümü engelleyip, her daim beni rahatsız eden duvarın yerinde olmadığını fark ettim. “Görüşüme duvar örmüştü eski sahipleri ama keşke onlar geri gelse de duvarlarını ben örsem” dedim. Önceki sene sol yanımızdaki çökmek üzere olan evin girişini çevirdikleri demir bariyerleri de kaldırmışlardı. O bariyerler benimle birlikte sanki tüm semti çevreliyorlardı. Sokak kapısından her çıkışımda, tam da açık havaya çıkarken, başıma geçirilmiş ve görüşümü kısıtlayan at gözlükleri gibi görürdüm o engelleri. Sanki önce sağıma ve sonra soluma bakıp ilk anda sokağımı göremediğimde kendimi hazır hissetmezdim çıkıp dolaşmaya. Bugün bu nedenle biraz daha uzun bir süre, önce sağımda olmadığına şükrettiğim duvarı aşarak baktım ve selam verdim o tarafa doğru. Sokak uzunca bir zamandır old...
Yorum Gönder
Yazının devamı »