Ana içeriğe atla

Te-miz-len-dik

Ne oldu?

Dün gece hep beraber temizlendik!

Ne iyi oldu!

Tüm Ergenekon, Balyoz v.b. sanıklarını salalım hadi...

İnsanları kesenleri, hayvanlara işkence edenleri de...

Kadın katillerini dışarı salmak için 8 Marttan daha güzel bir gün olabilir mi?!

Zaten cemaat de yargıyı ele geçirmiş! Aslında bu davaların temeli zayıfmış.

Gerçekten de zayıftı. Bir zihniyeti mahkeme salonlarında yargılayamazsınız. Hele sırf düşünceleri itibariyle tutuklayamaz, içeride tutamazsınız. Bunu bugün değil dün de söylüyordum. O zihniyeti size her türlü eziyeti reva görür. O ayrı!..

Tamam. Davalarda kusur vardı.

Tamam. Bazı masum insanlar gereksiz yere suçlandı. Kumpaslar kuruldu.

Tamam. Dediğiniz gibi cemaat yargıyı ele geçirdi ve bırakmıyor!

Bir ülkenin genelkurmay başkanı terör örgütü yöneticiliğiyle suçlanamaz(dı).

Hepsine tamam!

Tamam da... Arkadaş onca asker niye öldü? Baskınlar! Baskınlara sessiz kalanlar kimlerdi? Neredeler? Tuvalet borusunda farksız lav silahlarımız nerede? Nerede başbakanlara söven komutanlar? Yargı ve basın mensuplarına seminer düzenleyen paşalar nerede?

Ya yollara mayın döşeyenler?

Dün sizin için tüm ordu kötüydü!
Bir başkası için Ak Parti...
Bir diğeri için cemaat...

Köşe kapmacaya çevirdiniz işi... Herkes şimdi bir başkasının yanında. Dün cemaate demediğini bırakmaya umarsızca savunuyor. Dün neredeyse cemaat benim diyen hayasızca saydırıyor! Bu kadar çabuk saf değiştirmek hiç doğal değil!

Olgun ve doğru düşünceler rüzgar gülleri gibi yön değiştirmez! Bir ağırlıkları vardır. Bazılarının rüzgar gülü kadar ağırlığı dahi yok!

Uzunca bir zamandır tanıdıklarıma fazla böbürlenmeyin diyordum. Bugün yelkenlerinizi dolduran rüzgarın yönü bir anda değişiverir. Sonra dımdızlak ortada kalıverirsiniz.

İşte temizleniyoruz! Ülke bir kez daha safralarından kurtuluyor!

Dünü özleyenler el kaldırsın...

Siz içeriden yeni çıkanlar hoş geldiniz! Kimseye kızgın ya da kin dolu değilmişsiniz!

Ne diyelim? Bekleyelim ve görelim!..

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nebula Bilişim 20 yaşında!

Bir misyon bir okul 20 yaşına ulaştı. Nebula Bilişim bugün itibariyle 20. Yılında… Bir masanın etrafında toplanmış dört kişi kafa kafaya ne yapacağımızı konuştuğumuz günleri dün gibi hatırlıyorum. Marka adı, logo-fatura-irsaliye-kartvizit tasarımları, muhasebe işlemleri, ofisin bulunması-dekorasyonu, kuruluş için gerekli resmi hazırlıklar. Neredeyse tüm işlemleri kendimiz yaptık. Elbette bazı arkadaşlarımızın desteklerini de hiç bir zaman unutmayacağız. Nebula’nın ilk kurulduğu günlerde maliyetlerimiz artmasın diye evimdeki masa üstü bilgisayar ve ekranlarımı ofise taşıyışım ve aylarca onları kullandığımız hala hatırımda. Mesela faks cihazına bütçe ayırmamak için yaptıklarımız bugünkü nesle çok komik gelirdi. Muhasebe yazılımı olarak kullandığımız çözümü adam etmek için az çaba sarf etmedik. Mutfak gereçlerimizi temiz tutmak için yaptıklarımızı kime anlatsam inanmaz! Aşağıdaki fotoğraflar çalışma ortamımızın ilk fotoğrafları olabilir. Yok merak etmeyin, bunları o eski günler ede...

Yardım Faaliyetleri ve Organizasyonu Hakkında

17 Ağustos 1999 depreminde sahada bizzat bulunmuştum. Yardım malzemesi yüklü kamyonlarla saha gitmiş. Elimizden gelen çabayı sergilemiştik. O gün kendi başına yapılan organizasyonların eğer çok boyutlu ve iyi planlanmamışsa başarıya ulaşmayacağını anlamıştım. Bugün geldimiz noktada 99 ile kıyaslanamayacak kadar çok yol kat etmiş durumdayız. Afet sonrası hazılıklar ve koordinasyon geçmiş ile kıyaslanamayacak kadar ileri seviyede. Yeterli mi? Değil! Daha iyi mümkün mü? Her zaman! Ancak bir konunun çok net altını çizmemiz gerekiyor. Sivil toplum kuruluşları ve yardım dernekleri bu tarz felaket anlarının vazgeçilmez kuruluşlarıdır. Onlar olmasa şu an şikayet edecek bir şeyimiz dahi olamazdı. Birkaç yıl önce (2011) bazı yardım kuruluşlarının (Deniz Feneri, Lösev ve Mehmetçik Vakfı) kurban bağışı organizasyonundaki usülsüzlükler ortaya çıkmıştı. Bu kuruluşların simsarlar ve aracılar tarafından kandırıldığı ve aslında ilgili vecibelerin ya hiç ya da eksik yerine getirildiği ortaya çıkmıştı. A...

Yobaz (Yalan İki)

Evden çıktım ve her zamanki gibi, çocukluğumda öğretildiğim şeyi tekrarladım; önce sağıma sonra soluma baktım. Bu kez her zamankinden uzun… Evin basamaklarında durduğumda sağ tarafta, kendimi bildim bileli orada olan ve görüşümü engelleyip, her daim beni rahatsız eden duvarın yerinde olmadığını fark ettim. “Görüşüme duvar örmüştü eski sahipleri ama keşke onlar geri gelse de duvarlarını ben örsem” dedim. Önceki sene sol yanımızdaki çökmek üzere olan evin girişini çevirdikleri demir bariyerleri de kaldırmışlardı. O bariyerler benimle birlikte sanki tüm semti çevreliyorlardı. Sokak kapısından her çıkışımda, tam da açık havaya çıkarken, başıma geçirilmiş ve görüşümü kısıtlayan at gözlükleri gibi görürdüm o engelleri. Sanki önce sağıma ve sonra soluma bakıp ilk anda sokağımı göremediğimde kendimi hazır hissetmezdim çıkıp dolaşmaya. Bugün bu nedenle biraz daha uzun bir süre, önce sağımda olmadığına şükrettiğim duvarı aşarak baktım ve selam verdim o tarafa doğru. Sokak uzunca bir zamandır old...