Ne çok şey oluyor oysa...

Günlük tutmaya eli gitmiyor insanın. Ne çok kişi göçtü geçtiğimiz yıl diye yazıyordum birkaç yazı önce. Ama o zaman daha kayıpların bitmediğini bilmiyordum. Beklemiyordum. İnsan beklemediği yerden yara alıyor.

Bir, iki, üç... Bitmiyor. Eksiliyorum. Giden gidiyor da geri kalan her seferinde biraz daha eksiliyor.

Yazamadım. Çocukluğumdan büyük bir parça gitti.

Gençliğimin en sert, en güzel, en mert anıları gitti. Yazamadım.

Öğretilerim, öğretmenlerim, dostlarım, akrabalarım gitti. Biriktirdiklerimi de alıp gittiler. Yazamadım.

Bunu not düş tarihe, tarihinde not düş diye düşündüm çok zaman. Elim gitmedi bir türlü.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), "Kişiye nasihat olarak ölüm yeter" buyurmuş.

Geriye bakıp düşündüğümde ölümle gerçekten tanıştığım ilk zaman 17 yaşında olduğumu hatırlıyorum. Ölümün ne olduğunun musallada yatan abim ile tek başıma kaldığımda fark etmiştim. O günü hiç unutmadım. O gün gibi hiç üzülmedim. Ama bu sene bir başka... Artık kayıplardan, cenazelerden, bizzat içine indiğim kabirlerden yüreğim çok yoruldu.

Yukarıdaki resimde ortamızda duran kişi Kamil Amca birkaç yıl önce aramızdan ayrıldı. Kütahya'da onunla sohbet ettiğimiz zamanlar dün gibi aklımda. Duvardaki "Dost uğruna ölmek zor değil, uğrunda ölünecek dost bulmak zor." yazısının altındaki kişiyse uğruna ölünecek, uğrunuzda ölecek dostlardandı.

Kamil Amca'nın kabrine gidecektik daha beraber. O temelli gitti. Sırf kendisi mi? Babası ve kardeşini de alıp gitti. 3 emaneti ve sağlam bir nasihatı da bırakıp gitti.

Çok şey yazmak isteyip de yazamıyorum. Aylar geçti ve hala bırakın konuşmayı, yazarken bile zor yutkunuyorum.

Hz.Ömer (r.a.) sakalındaki ilk beyazdan sonra ölümü hiç unutmamış. Öyle derler. Benim sakalımdaki beyazlarıysa çok uzun yıllardır saymak o kadar zor ki...