Aşk

Öğrendiklerim ve öğretildiklerinden kolay kolay vazgeçebilen biri olmadım hiçbir zaman. Hele bir de hafızamda pekişmişse bir bilgi onu oradan kazıyacak çok şey yoktur dünya da. Benim için bu kadar zor olan şey yine de imkânsız değildir. On yılda bir dahi olsa benim de görüşlerimin değiştiği olur. Hatta bazen bir silindi mi o ilk bilgi yeni doğrumu bulana kadar birçok kez değişir. Bunun son örneği de “aşk”.

Aşk denilen olguya inanmazdım. Hayatımın çok uzunca bir döneminde varlığını reddettim. Sonra bir gün aklımda bir soru işareti oluştu. “Acaba” dedim kendi kendime! Çok uzun sürmedi. Yeni gerçekliğim “aşk diye bir şey olabilir ama çok ender olmalı” şeklinde sürüp gitti uzunca bir dönem. Sonra tekrar eski gerçekliğime, yani inkârıma geri döndüm. (Arada ilk öğretiye geri döndüğüm ve orada kaldıklarım da olur.) Ancak şu son dönemde yeniden içimde kuşkular ve soru işaretleri oluşmaya başladı.

İçimde yeni oluşan bu kuşkuların kaynağı bir kitap oldu. Hem de oldukça uzun süre yazarına (Elif Şafak) ve kitaba (Aşk) olan ön yargıma rağmen (Tamam kabul ediyorum. Kitap ön yargımda çok da haksız olmadığımı gösterdi. Ancak yazarı için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.) Uzunca bir süre tek bir noktaya odaklanıp yorumladığımı anladım aşkı. “Bu işin bir de ilahi tarafı varmış! Olabilirmiş!” dedirtti kitap. Sonra bir araştırma yapma ihtiyacı duydum. Kur’an’da tek bir yerde dahi geçmiyor.(En azından meal ve tefsirlerde geçmediğini gördüm.) Elmalılı Hamdi Yazır’ın tefsirinde bir kelime (“alâka”) için bu anlamda da kullanılabilir diye yazıyor. (Diğer kitaplarda geçen kelimeler veya eş anlamlılar kabul görmüyor.)

Sonuç mu? Sonuçta değişen bir şey yok. Yine cevapsız ve “doğrusuz” bir olgum var. Soru aynı; “aşk” diye bir şey var mı?